خاک

گاهی انقدر یک جایی خاک گرفته و متروکه مانده، که بازگرداندن آن به حالت عادی سخت تر از ساختن یک کاخ باشکوه است. اما اگر آن جا تنها بهانه ی ازلی تو برای زنده ماندن بود چه؟ جرات رها کردنش را داری؟ می توانی از ابتدا تغییر بدهی و از نو بسازی؟ اگر میان خراب کردن هایت، با آن صداهای هول انگیز ویرانی که انعکاسش تا مدت ها کابوس تو است، به یک گل عمیق شدی و اشک هایت را در آن دیدی چه؟ جرات آن را داری که در میان خرابه های عزیزت زندگی کنی؟ می توانی مثل ابتدا متروکه بسازی؟ مسخره است؟ نه؟ در این سیاه چاله های هر روزه ی زندگی چه کار می کنی که گاهی می روی و گاهی می مانی؟ گاهی مشتاقی و گاهی دلزده؟ دیوانه شدی؟

شاید...

نوشته شده توسط mthrh در دوشنبه ۱۳۹۹/۱۱/۲۰ |